|
| |
[ komentarze
]
|
 |
pozytywista
Putin |
 |
| ROSJA rządzona jest po raz pierwszy od niemal stu lat
sensownie, ze zdumiewającą (jak na Rosję) racjonalną konsekwencją. I to przez człowieka, który na pierwszy rzut oka wydaje się być daleki jej kulturowym
stereotypom, a mimo to uzyskuje zdecydowane poparcie wyborców. Rosja jest takim dziwnym
krajem, który nie dopracował się pozytywnego bohatera literackiego do zaakceptowania dla większości jej mieszkańców (z rozmysłem unikam słowa
„obywatele”, gdyż społeczeństwa obywatelskiego jeszcze tam nie ma). Prześledzmy XIX
wiek. Najpierw był romantyczny „zbędny człowiek” – Oniegin... |
|
więcej
>>>
|
|
 |
Rosja
Putina |
|
| PO 31 GRUDNIA 1999
roku, wraz z dymisją Borysa Jelcyna, zmienił się nie tylko prezydent i styl prezydentury w
Rosji, ale również sama Rosja, tak jakby ktoś zatrzasnał jeden rozdział z jej współczesnej historii i chwile potem otworzył
kolejny. Nowa książka Lilii Szewcowej, jednego z najbardziej znanych politologów
rosyjskich, na co dzień eksperta w Moskiewskim Centrum Carnegie, kierującego programem polityki wewnętrznej, stanowi analizę niemal całej pierwszej kadencji Władimira
Putina. Głównym zadaniem publikacji jest próba zrozumienia istoty przełomu,
jego przyczyn, charakteru i wreszcie konsekwencji, jakie ze sobą niesie... |
|
więcej
>>>
|
|
 |
koniec europeizacji
Rosji? |
 |
| Stosunki Rosji i Unii Europejskiej przechodzą obecnie okres ochłodzenia. Przyjęty dziesięć lat temu model partnerstwa, zmierzający w swych założeniach ku stopniowej integracji, obecnie jawnie odbiega od rzeczywistości. Rzeczywistość zaś, polega na tym, że Rosja i Unia reprezentują odmienne polityczno-ekonomiczne systemy, których zintegrowanie nie jest możliwe.
Wzajemne relacje Rosji i integrującej się Europy osiągnęły moment, w którym dorobek ostatnich lat powinien być na nowo przemyślany.
Zarówno w Rosji jak i w Unii Europejskiej wzrasta niezadowolenie z powodu
ogólnego stanu wzajemnych stosunków... |
|
więcej
>>> |
|
|
federalizm – między promocją wolności a jej degradacją |
|
| Na przełomie XX i XXI w. jedną z podstawowych form integracji współczesnych państw nadal pozostaje federacja. O wyborze takiej konstytucyjnej formy ustrojowej w odniesieniu do poszczególnych państw decydują różne czynniki. Niewątpliwie należy podkreślić, że federalizm przyjmuje się głównie na terytoriach państw zróżnicowanych narodowo, językowo, religijnie. Na takich terenach warstwowa struktura rządu zabezpiecza interesy poszczególnych podmiotów składowych poprzez zapewnienie im pewnego zakresu samodzielności. Samodzielność jest bowiem istotą
federalizmu. |
|
więcej
>>>
|
|
|
nowe pokolenie
Hakamady? |
|
| Współcześni politycy rosyjscy, łącznie z liberałami, mogą zapisać się w najnowszej historii jako „pokolenie Putina”. Na pewno nie wszystkim taka perspektywa się podoba i czynią wiele, żeby to zmienić. Czy jednak skutecznie? Wydaje się, że próbę takiej zmiany podjęła przynajmniej Irina Hakamada. Została ona właściwie czołową liderką opozycji po marcowych wyborach prezydenckich. Niewątpliwie pomógł jej w tym cały szereg wydarzeń, jak choćby brak
konkurencji znanych polityków opozycyjnych. |
|
więcej
>>>
|
|
 |
nowa siła polityczna w
Rosji? |
 |
| Na początku lipca b.r. odbył się czwarty nadzwyczajny
zjazd ugrupowania „Rodina” („Ojczyzna”), któremu bezspornie przewodniczył
Dmitrij Rogozin. Podjęto na nim kilka istotnych dla samej partii decyzji, które
wyraźniej określają jej oblicze polityczne. „Rodina” uchodzi za jedną z wielu w
dzisiejszej Rosji partii o odcieniu lewicowo-nacjonalistycznym. Jej linia
polityczna to połączenie, zazwyczaj niezbyt umiejętne, wykluczających się idei
komunistycznych i nacjonalistycznych, stąd bywa określana mianem partii... |
|
więcej
>>> |
|
 |
Zjuganow
wypalony? |
 |
| Po wyborach prezydenckich w Rosji, które odbyły się 14. marca, zauważa się kolejne przetasowania wewnątrz partii, szczególnie w KPFR (Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej) z Zjuganowem na czele. Owe zmiany wydają się być szczególnie niepokojące dla komunistów i ich sympatyków, dotyczą bowiem samego Zjuganowa, o odejściu którego napomyka się od pewnego czasu na łamach rosyjskiej prasy rządowej. |
|
więcej
>>> |
|
|
polityka
wykluczania. Współcześni rosyjscy nacjonaliści... |
|
| Zasadniczy problem współczesnego rosyjskiego nacjonalizmu polega przede wszystkim na trudności jego zdefiniowania. Definicje, proponowane przez uczonych z Europy Zachodniej, są niepełne i bywają zawodne w odniesieniu do rosyjskiego nacjonalizmu. Główną wadą zachodnich definicji jest fakt, że wyrastają one z historycznych doświadczeń kształtowania się narodów Europy Zachodniej – niezwykle odmiennych od doświadczeń rosyjskich (wcześniej:
ruskich). |
|
więcej
>>> |
|
|
Gieraszczenko w JUKOS-ie |
|
| 27 kwietnia Wiktor Gieraszczenko, deputowany Dumy, były dyrektor Banku Centralnego FR, potwierdził spekulacje rosyjskich gazet, które od kilku dni rozpisywały się na temat propozycji, jaką przedłożyła liderowi partii „Rodina” kompania naftowa JUKOS. Gieraszczenko oświadczył, że zaproponowano mu wejście w skład rady dyrektorów JUKOS-u. Na pytanie dziennikarzy, czy przyjmie propozycję kompanii naftowej, odpowiedział twierdząco. |
|
więcej
>>>
|
|
|
Rosja a Kazachstan – trudne
„partnerstwo” |
|
| Reakcja poszczególnych republik radzieckich na zbliżający się krach imperium radzieckiego nie była jednakowa. O ile Pribałtyka oczekiwała go z niecierpliwością, to republiki Azji Środkowej miały być obdarowane wolnością, o którą w zasadzie nie zabiegały. Ruchy na rzecz niepodległości miały w azjatyckiej części ZSRR o wiele mniejsze znaczenie, niż w pozostałych republikach imperium. W marcowym referendum z 1991 r. w sprawie przyszłości Związku Radzieckiego tamtejsze społeczności w zdecydowanej większości opowiedziały się za utrzymaniem status quo . Również sami przywódcy republik środkowoazjatyckich zwlekali z ogłaszaniem deklaracji o suwerenności. |
|
więcej
>>>
|
|
|
wykluczenie Głazjewa receptą na zachowanie jedności |
|
| 4 marca partia
„Rodina” (Ojczyzna), blok, który niespodziewanie zdobył na ostatnich grudniowych wyborach parlamentarnych do Dumy aż 9% głosów, odwołał ze stanowiska swojego przewodniczącego, Siergieja Głazjewa. Wniosek o odwołanie jednego z głównych twórców bloku został szybko podjęty przez Dmitrija Rogozina i Siergieja
Baburina. Zorganizowali oni głosowanie, w którym przytłaczająca większość
„rodinców” opowiedziała się przeciwko Głazjewowi i głosowała za jego odwołaniem – zarówno ze stanowiska
partii, jak i z funkcji wice-spikera Dumy. |
|
więcej
>>> |
|
|
Głazjew niepokorny |
|
| 22 kwietnia Siergiej Głazjew podjął decyzję o utworzeniu nowego
ugrupowania. Oznacza to ostateczne zerwanie z dotychczasowym blokiem „Rodina”, z członkami którego poróżnił się jeszcze w okresie trwania prezydenckiej kampanii wyborczej w lutym
br. Nowy ruch jeszcze nie opracował programu, który określałby jego linię polityczną. Niewykluczone
jednak, że poglądy samego przewodniczącego Głazjewa staną się poglądami całego nowo powstałego
ugrupowania.
|
|
więcej >>> |
|
|
dokąd
zmierzasz, Rosjo? |
|
| 1 i 2 kwietnia br. we Wrocławiu odbyła się międzynarodowa studencka konferencja naukowa „Dokąd zmierzasz, Rosjo? Federacja Rosyjska w XXI wieku”. Zorganizowana została przez Koło Wschodnioeuropejskie Stosunków Międzynarodowych przy Instytucie Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Wrocławskiego. |
|
więcej
>>> |
|
|
demokracja kontrolowana |
|
| 3 kwietnia niższa izba parlamentu Federacji Rosyjskiej przyjęła w pierwszym czytaniu projekt ustawy „O zebraniach, mityngach, demonstracjach, pochodach i pikietach”. Projekt został wniesiony do Dumy już w ubiegłym roku, jednak głosowanie nad jego przyjęciem odbyło się dopiero w kilkanaście dni po wyborach prezydenckich.
Ustawa przeszła większością głosów (294 deputowanych głosowało za projektem, przeciw było 137). Poparcia dla projektu udzielili wszyscy deputowani z „Jedinoj Rossiji”, a także niektórzy z „niedźwiedzi”. Reszta obecnych i głosujących opowiedziała się przeciw projektowi. |
|
więcej
>>>
|
|
[ komentarze
]
| |
|
